Fietstocht Heerlen – Costa Brava 8 mei 2005

Wil je reageren? Klik dan links op de gewenste log en schrijf onder Reageer je bericht.

Ik heb alle digitale foto’s die ik tijdens de reis maakte in een eenvoudig slideshow-programmaatje geflanst en er rolt boven de meeste foto’s een korte verklarende tekst. Klik op HIER om het te bekijken.

Vanaf vandaag heb ik bij ieder dagverslag een foto van de dag geplaatst. Met een geleende laptop en telefoonverbinding kan je dat b.w.v.s. vergelijken met een klim in de Ardennen Dus ben je geinteresseerd, scroll dan nog even naar beneden en bekijk de foto’s bij de tekst. Zodra ik weer achter mijn pc met breedbandverbinding zit, zal ik het reisverslag overhevelen naar mijn website en alle gemaakte foto’s met verklarende tekst in een album tonen. Ik hou je op de hoogte. Dus gewoon van tijd tot tijd even terugkomen op dit adres. Onderstaand een voorbeeld;-)

The days after:

We zijn inmiddels een paar dagen verder en het normale leven begint weer op gang te komen. Alles is uitgesorteerd, de wasmachine heeft overuren gedraaid en ik heb alle draaiende delen van de fiets eens grondig schoongemaakt. Wat was die fiets vuil zeg! Bij Cor zat men ook niet stil maar aangezien we op twee verschillende lokaties wonen, weet ik natuurlijk niet precies wat er bij hem thuis allemaal is gebeurd. Zo kom ikzelf in het verslag natuurlijk xf3xf3k veel vaker voor dan Cor want ik ben de auteur en heb een groot deel van de ervaringen op papier gezet als Cor al op een oor lag.

De fietstocht was een uitdaging en ik zal ook namens Cor spreken als ik zeg dat het een geweldig avontuur was waar we nog lang aan zullen terugdenken. Cor, de man met de meeste fietsevaring en met een lichaam wat duidelijk meer geschikt is voor dit soort inspanningen heeft de vreemd genoeg uiteindelijk toch zwaarder gevonden dan ik. Ik had voor vertrek echter al veel fietsverslagen gelezen op Internet waaruit duidelijk viel op te maken dat er diverse keren enorm afgezien zou moeten worden. 90% van de route is klimmen en dalen. En geen ‘Cauberg-klimmetjes’ van 500 meter maar soms kilometers lang 1op 1 trappen of soms zelfs lopend de fiets duwen. Vlakke wegen zoals wij in Nederland kennen bestaan trouwens nauwelijks in Frankrijk. De Ardennen is een barriere apart dus ik was op het ergste voorbereid.

We reden de fietsroute uitgestippeld door Ben van Kan en Boudewijn van der Vlist. Het bestaat uit twee boekwerkjes en heet ‘De Groene Weg naar de Middenlandse Zee. Onderweg werd het steeds duidelijker dat waar mogelijk de route via D-wegen was uitgezet. Uiteraard mede om zoveel mogelijk autoverkeer te vermijden. Deze wegen, weggetjes en soms zelfs onverharde paden betekenden vaker dat er extra geklommen moest worden daar waar ook een andere weg met meer verkeer via een dal naar dezelfde doel leidde. Welke weg nu te kiezen daar hadden Cor en ik niet altijd dezelfde mening over. Hier is van te voren dan ook nooit een duidelijke afspraak over gemaakt. In elk geval, ik las het routeboek en was voorstander van de orginele route. Mede om vergissingen tot een minimum te beperken. Bij Narbonne, waar ik de routeboeken kon opbergen, hebben we het ons niet al te moeilijk meer gemaakt en vooral een geel traject en een lang stuk Route National genomen. Dat schoot lekker op maar was niet ongevaarlijk en je werd bijna dol van het autolawaai.

Cor is binnenkort 74 jaar en ik word 61. Met name de leeftijd van Cor wekt bij velen verbazing en respect. 74 jaar en dan zo’n conditie. Hij is zeer sportief met een gezond lichaam en heeft al vele topprestaties in de duurloopsport achter de rug. Hij weet dat hij begenadigd is en laat weten daar ook best dankbaar voor te zijn. Ikzelf sport ook al vele jaren maar ben iets minder precies dan Cor in het tot me nemen van lekkernijen of regelmatige drankjes. Nadat ik 2 jaar geleden stopte met roken heeft dat dan ook geresulteerd in een rond buikje en 5 a 6 kilo gewichtstoename. Nou, daar ben ik er deze reis dus weer VIJF!! van kwijtgeraakt. Dus wil je vermageren? …….

Aan hen die overwegen ook eens een dergelijk avontuur te beginnen zou ik het volgende willen meegeven:
1. De zwaarte van de route wordt in de routeboeken gemakkelijker voorgespiegeld dan het in werkelijkheid is. Als je geen sport bedrijft en/of over een redelijk goede conditie beschikt, als je niet regelmatig fietst en niet al flink wat kilometers in de benen hebt, bovenal als je niet bereid bent om af te zien, hou het dan uitslujitend op het lezen van dit soort verslagen maar begin er zelf niet aan. Een niet afgemaakt karwei kan tenslotte een flinke psychische dreun zijn.
2. Ga je met zijn tweeen? Bedenk dan dat de relatie met je fietspartner onder druk kan komen te staan. Weken lang bij elkaar op de lip vergt aanpassingsvermogen en niet zelden dient er water bij de wijn gedaan te worden. Bij echtparen ligt dat uiteraard gemakkelijker dan bij vrienden. Alhoewel? Een bekende wereldfietser geeft openlijk toe dat hij zijn vrouw heeft gevonden .. en ook weer verloren door het fietsen.
3. Zijn bovengenoemde punten geen beletsel, spring dan op de fiets en geniet zoals Cor en ik ook genoten hebben. Het is een ervaring waar we nog vele jaren aan zullen terugdenken… en wie weet stap ik volgend jaar weer op de fiets en herhaal het nog eens via een andere route. De toekomst zal het uitwijzen.

HIER FOTO’S VAN DE AANKOMST (Klik op de kleine fotootjes voor een vergroting)

SCROLL NAAR BENEDEN VOOR VERSLAGEN VAN EERDERE DATUM

Dag 22 zondag 29 mei 2005
Bestemming: Empuriabrava (ES)
Dagafstand 61,8 km
Netto fietstijd 4:51 uur
gem. snelheid 12,8 km
Max. snelheid 47,3 km
Totale afstand 1766,6 km

Laatste etappe. Voor de laatste keer opstaan vanaf een thermarest slaapmatje waar jongelui waarschijnlijk geen rugpijn op krijgen. Laatste keer het vaste ritueel aan de wasbak van de camping, spulletjes opruimen, inpakken en ontbijten. Alles op de juiste plaats? Niks vergeten? Bidons goed gevuld met vers water? Kilometertellers resetten en op weg voor de laatste korte etappe. OK, 61,8 km is de op een na kortste afstand maar we moesten de Pyreneeen bedwingen en we hebben het weer geweten.

De camping lag aan de voet van een lange klim en met koude spieren begin dat dus bepaald niet lekker. Een kenner moet me trouwens eens uitleggen waarom vooral in de laatste week zowel bij het begin als ook bij korte stops de knieen plots zo’n weeig gevoel vertonen. Soms zo sterk dat het pijnlijk is en ik op dat moment maar heel langzaam kan ronddraaien. Het is iets van hooguit 1 a 2 minuten en dan is het weer over.

De zon, die deze week met een inhaalrace bezig was, scheen ook nu weer volop. Het werd al weer vroeg warm maar we hadden het geluk dat de lange klim zich aan de westkant van de bergen bevond. We reden dus grotendeels in de schaduw. Het steigingspercentage viel in het begin best mee dus we hadden al zoiets van: dat wordt een makkie vandaag. Niets was minder waar want uiteindelijk draaiden we toch weer in het kleinste verzet met hooguit 6 km per uur. Ieder pondje bagage telt dan extra en de fiets kraakt dan onder je achterste.

Ik heb heb het onderweg nooit durven vermelden maar nu alles is goed gegaan mag de lezer weten dat Cor deze 1766 km heeft gereden op een Decathlon fiets van 99 euro. Omdat Cor een aanhanger trok (perfect ding trouwens) werd de fiets veel minder belast dat mijn fiets. Tevens is Cor 14 kg lichter dan ik en dat zal de fiets ook leuk gevonden hebben. Desalniettemin zal zijn fiets een flinke beurt moeten hebben want de remblokken zijn tot op de naad versleten en in het achterwiel zit een slag.

De laatste plaats voor de Spaanse grens was Las Illas en nadat na 10 km het plaatsnaambord in het visier kwam, dachten we dat het leed wel geleden zou zijn. Er liepen verschillende wegen naar top maar welke is de juiste naar de Spaanse grens? We hebben hier geen routebeschrijving. Even vragen dus.

Het werd op een gegeven moment zo steil dat te voet de fiets voortduwende bijna niet meer mogelijk was. Op zo’n moment vertrouw ik de route niet meer en in ‘the middle of noware vonden we gelukkig toch nog iemand die ons kon melden dat we totaal verkeerd zaten. Route de Manrell was naar Spanje en de andere weggetjes leidden alleen naar de diverse huizen in de bergen. Route de Manrell veranderde op een gegeven moment in een onverhard weggetje en maar goed dat ik dit al wist vanuit een fietsverslag op internet anders waren we ter plekke misschien weer omgedraaid. De onverharde weg steeg nog behoorlijk en rekte zich veel langer dan verwacht. Maar uiteindelijk bereikten we dan na dik twee uur klimmen de top en het plateau waar de grens zich bevindt. Geen aanduiding grensovergang, geen bord, helemaal niets. Wel een monument t.b.v. de een of andere strijd die hier ooit uitgevochten zal zijn en…. 3 politieauto’s met agenten die m.i. controleren op illegalen. We hebben even gezellikg met ze gekletst en een fotootje laten maken.

Het traject naar de finish was bekend want Cor want ik hadden dat in het voorjaar op de fiets al eens samen verkend. Toen was het koud en regenachtig en nu was het warm… warmer.. heet. In de afdaling voelde je duidelijk de wind warmer worden. Zo warm hadden we hem in Frankrijk nog niet gehad. Een wind die trouwens ook alsmaar strerker werd hoe meer we de Middenlandse zeekust naderden. Met warm weer kent deze streek in de middag een zeer sterke zeewind en je behoort dan beschut aan een zwembad te liggen met een drankje en niet te ploeteren op de fiets;-)
We hadden uitgerekend dat de vermoedelijke finishtijd rond 14:30 uur zou liggen en hadden dat gisteren aan het ‘ontvangstcommitee’ dan ook al per smsje laten weten. 14:35 arriveerden we en werden er door onze ega’s en vrienden omhelsd en gefeliciteerd. voor de rest zou ik zeggen: laat de finishfoto’s spreken gemaakt door onze vriend Leo. De link er naartoe zal het ‘thuisfront’ verzorgen.

Helaas, mijn laptop is defect. Ik maak momenteel gebruik van een geleende laptop. Dit houdt in dat de afwerking met verdere foto’s e.d. nog even op zich zal moeten wachten. Wel zal ik binnenkort een resumee plaatsen. En zodra ik weer kan beschikken over internetkabel zal ik het hele verslag met foto’s overhevelen naar mijn website.

IEDEREEN ALVAST HARDSTIKKE BEDANKT VOOR DE GETOONDE INTERESSE EN DE LEUKE REACTIES. VOOR ZOVER VAN TOEPASSING ZAL IK GEPLAATSTE BERICHTEN ALLEMAAL GAAN BEANTWOORDEN.

SCROLL NAAR BENEDEN VOOR VERSLAGEN VAN EERDERE DATUM

Dag 21 zaterdag 28 mei 2005
Bestemming: Maureillas las Illas
Dagafstand 70,4 km
Netto fietstijd 4:21 uur
gem. snelheid 16,2 km
Max. snelheid 50,3 km
Totale afstand 1699,8 km

Nu we niet meer volgens het routeboek rijden gaan we niet bewust de klims opzoeken maar nemen waar mogelijk gele B-wegen. Da’s welliswaar meer verkeer en lawaai maar als je de stal ruikt wordt je minder kieskeurig. We namen zelfs een stuk Route National naar Boulou van 15 km om hernieuwde klims te vermijden. Via een ruime vluchtstrook was het gelukkig een stuk minder gevaarlijk dan de RN van een paar dagen geleden.

In Maureillas bleek de camping municipal op onze route zeer weinig te bieden dus we besloten een van de alternatieven te bekijken. Camping Le Congo zag er goed uit en daar hebben we ons bedje dan ook maar gespreid. We waren er al om 14:30 uur mede vanwege de snelle route via de gele wegen en de RN. Eigenaresse bleek een vriendelijke Vlaamse die stoelen en tafel aanbood op de staanplaats. Een luxe om aan een echte tafel te kunnen zitten;-) Daar zit ik dan nu dit verslag aan te schrijven. Pen en papier. Pocket pc defect, weet je nog? Grrr…

Na een biertje zittende in de zon vallen de ogen dicht en daar heb ik dan ook even geen weerstand meer aan geboden. Deze ‘vrije’ middag was ideaal om de terugliggende dagen nog eens de revue te laten passeren. Tevens realizeer je je op zo’ n moment dat jij eigenlijk best moe, zo niet zxe9xe9r moe bent. Iedere keer opnieuw een zware inspanning en dat dag in dag uit. Maar de finish is in zicht en dat geeft extra energie.

Morgen de laatste etappe. Niet lang maar gegarandeerd weer zwaar. We moeten de Pyreneeen trotseren en wat ik zo uit verslagen van anderen heb gelezen, praten we over 10 km en meer alleen maar klimmen. De top kennen we al want die hebben we in het voorjaar aan de Spaanse kant al eens onderzocht. Daarna een lange afdaling, dan nog een stuk op en neer naar Ampuriabrava en we passeren de finish.

SCROLL NAAR BENEDEN VOOR VERSLAGEN VAN EERDERE DATUM

Dag 20 vrijdag 27 mei 2005
Bestemming: Tuchan
Dagafstand 96,2 km
Netto fietstijd 6:20 uur
gem. snelheid 15,5 km
Max. snelheid 41,6 km
Totale afstand 1629,4 km

De camping nabij Colombieres is bepaald geen aanrader. Vanaf 6:00 uur ‘s morgens denderen om de 5 minuten de treinen langs, de receptie biedt alleen een kassa voor het stageld en voor de rest ben je volledig aangewezen op het dorp. Het sanitair is smerig en en toen ik ‘smorgens naar het toilet wilde liepen twee verstopte toiletten over.

We hadden als etappebestemming Tuchan in gedachte en ik was er op voorbereid dat we voor Narbonne het routeboek zouden moeten verwisselen voor een kaart van de streek. Nu nog zo’n kaart bemachtigen. Even vragen en er bleek een uitgebreide ‘Tabac’ oftewel een boekhandel. Na lang zoeken er vergelijken vond ik de Michelin map van Aude en de Pyrenxe9es-Orientales. Precies wat ik zocht. Een kaart die wegen toont tot op het kleinste detail. De kaart die het routeboek toont is identiek dus men heeft in het routeboek gewoon de Michelin kaart gekopieerd. Goed gedaan!

Na Nissan lez Encerune namen we 12 km Route National. Dat schiet lekker op maar ongevaarlijk is het niet. Een verkeerde beweging met de fiiets en er passeert toevallig een auto die eens niet met een wijde boog om je heen gaat en je vertelt het niet meer na. Maar goed, alles is prima gegaan.

Naar Tuchan bereden we voor de rest een prima weg, geel aangegeven op de kaart. Maar het euvele hoop om nu te denken dat het afgelopen zou zijn met de klims. Dit werd nog eens goed duidelijk toen ik op de kaart las ‘ Col d’Extreme’. Nou, dat klopte precies. Een lange kanjer omhoog waar we de wind helaas weer flink tegen hadden. Soms werd je bijna van de fiets geblazen.

Ik ben onderhand doorgezeten. Na zoveel dagen fietsen zonder pauze is dat eigenlijk niet verwonderlijk. Ik ben qua fietsen een liefhebber van 60 en weeg 85 kg. Iedere dag 85 tot 95 km en dat 6 dagen lang is eigenlijk teveel. Maar goed, we naderen de finish dus ik zet nog maar even door.

In Tuchan werd de camping direct aangegeven middels een bord 50 meter naar rechts…. en toen weer 50 meter rechts…. en 100 meter links.. en na een flink stukje klimmen kom je dan eindelijk bij een GESLOTEN camping. Pffff.. dan maar in de Gite slapen die 100 meter eerder lag. Een Gite is dus een chambre de hotes zoals we al eerder gehad hadden in de ‘ zondvloed-periode’ . ” Helaas meneer, alles kamers zijn bezet”. Er was nog een andere Gite waar we naar op zoek gingen maar toen we na diverse steile klimmetjes bordjes 100 m. zagen veranderen in 2 km zeiden Cor en ik in koor: omdraaien!!

Terug naar een hotel wat we al eerder hadden zien liggen. Niemand thuis maar aan de voordeur staat: we zijn open!! Bellen bij de entree en indien geen reactie wachten tot 19:00 uur. Dan wachten we maar. Even naar de Spar voor een paar biertjes die we in afwachting op het hotelterras opdronken. Plots gaan in huis honden blaffen en geven na een poos de moed maar weer op. Dan komt leven in de brouwerij en schuift een man het gordijn bij de voordeur open. Hoera.. hoera?? .., niks hoera Hij ziet ons en begint heftig te zwaaien dat het hotel vandaag helemaal niet opengaat. Fraaie boel. Aan de deur allerlei verhalen ophangen om je maar daar te houden en dan dit. Wat nu?

Even vragen aan een voorbijganger of hij onderdak voor de nacht weet. “Rechtdoor en dan links ligt camping La Peiriere. Die is gewoon open”. Tja, zonder routeboek weet je dat natuurlijk niet. Prima camping, goed gegeten maar toch heb ik de smoor in. Het blijkt n.l. dat mijn pocket pc defect is waar alle dagverslagen in getypt zijn. Het beeldscherm vertoont alleen nog maar vlekken. Ik denk dat de harde schijf nog gewoon OK is en dat de tekst nog wel over te hevelen valt (wat later ook bleek) maar een apparaat van nog geen jaar oud en nu al dergelijke mankementen daar word ik dus niet vrolijker van. (later na de finish blijkt ook nog mijn laptop defect dus de wet van Murphy is weer eens van toepassing)

SCROLL NAAR BENEDEN VOOR VERSLAGEN VAN EERDERE DATUM

Dag 19 – donderdag 26 mei 2005
Bestemming: Colombieres
Dagafstand 75,3 km
Netto fietstijd 5:27 uur
gem. snelheid 13,8 km
Max. snelheid 48,3 km
Totale afstand 1533,2 km

Wat een rot dag vandaag. Het begon toen ik de derailleur van mijn fiets controleerde. Ik vertrouwde het al een paar dagen niet meer. Opnieuw afstellen hielp n.l. iedere keer maar tijdelijk. Vaak trapte ik weer door en vooral in de klims schrik je je dan rot. Gevaarlijk zelfs.

De schroefdraad van een schroefje wat mede de derailleurkabel moet klemmen was versleten. Gewoon dol dus strak aandraaien bleek niet meer mogelijk. Een ondoenlijke situatie want als ik niet meer klein kan schakelen ben ik in de klims verloren.
Ik heb dus de hele derrailleur gedemonteerd maar zag al snel dat het benodigd schroefje een speciaal ding was. Dit zou alleen een rijwielzaak kunnen leveren. In het dorp was wonder boven wonder zo’n zaak en nog open ook. Dat is in Frankrijk op het platteland wat je noemt geluk hebben. Men had het juiste schroefje en zelfs een beter palletje. Na een dik uur sleutelen had ik het zaakje weer in elkaar en de fiets schakelde als nieuw. Handen wassen, verder inpakken van mijn spullen en om 11:15 konden eindelijk vertrekken.

Cor had de route voor vandaag bekeken en er werd slechts melding gemaakt van twee klims. Nou, we hebben het geweten. Weer de ene klim na de andere en afdalen was een aanslag op het ‘vottewerk’ vanwege de zeer slechte staat van de wegen. Er waren zelfs wegen die meer reparatiebobbels dan normaal asfalt hadden. Op een gegeven moment moest ik gaan controleren of ik nog alles aan de fiets had zitten. Als mijn achterwerk zou kunnen praten, zou hij alleen maar gevloekt hebben.

Omdat het gelzadel gisteren zo vettig was, had ik vandaag de uierzalf maar eens gelaten en mijn laatste schone fietsbroek aangetrokken. Die broek zit eigenlijk te ruim en het bleek onderweg dan ook geen goede keuze. Ik heb tijdens de middagboterham de andere maar weer aangetrokken maar toen was het kwaad al geschied. Tot aan de camping Colombieres toe heb ik fors pijn geleden. Ik denk dat ik morgen de oude situatie maar weer eens herstel. Dat ging tenslotte 2 weken prima.

Bij de brug bij l’Orb richting Marrausan gingen we weer eens goed in de fout. De situatie is hier in vergelijk tot het routeboek volledig veranderd. Helaas lijken de gewijzigde aanwijzingen ook nog enigszins te kloppen dus na even doortrappen naderden we plotseling plaatsnaambord Beziers. Door Beziers fietsen is zelfmoord dus omdraaien maar weer. Mensen die geen woord Frans spreken ontraad ik deze tocht ten zeerste want alleen voorbijgangers kunnen je dan naar het eerstvolgende aanknopingspunt verwijzen.

De juiste route hervat kom je dan bij de zoveelste ‘route barree’ en deze keer kon er zelfs geen fiets meer door. Een oudere dame wist ons te vertellen dat er langs de opgebroken weg over een brug een voetpad liep maar hoe het na de brug was, wist ze niet. U kunt ook hier linksaf en dan via Beziers. Nou.. liever niet dus. We hadden geluk en na de brug konden we weer verder. Welliswaar hobbeldehobbel en au au mijn gat maar alles beter dan door Beziers te moeten fietsen.

Onze planning was een camping 10 km verder dan de huidige. De camping Colombiers meldde zich echter plots langs de route en we bedachten ons geen moment. De klims en de hitte hadden ook Cor bepaald geen goed gedaan en mijn derriere had al vele km’s eerder de knuppel in het hoenderhok gegooid.

We liggen vlak bij de uitgang van de camping. Een plek die volgens de campinghouder de rustigste van de camping zou zijn. Beter dan op het terrein zelf waar volgens zijn zeggen wat rumoerige lieden lagen. Prima hint dus. Ware het niet dat een poos later blijkt dat er vlakbij een spoorlijn loopt met om de zoveel tijd behoorlijk luid: kedeng kedeng. Dat wordt dus weer met oordoppen in slapen.

Door Colombiers loopt het Canal Du Midi en er is een pittoresk haventje met boten en een paar restaurantjes. We hebben er gegeten buiten op het terras van een leuk restaurantje en kwamen al weer snel in gesprek met een Hollandse tafel. Leuk die verbaasde gezichten als we vertellen waar we mee bezig zijn. Ongeloof, verbazing en toch ook wel respect was van hun gezichten af te lezen. De dag eindigde dus gelukkig een stuk positiever dan dat hij begon.

SCROLL NAAR BENEDEN VOOR VERSLAGEN VAN EERDERE DATUM

Dag 18 – woensdag 25 mei 2005
Bestemming: St Andrxe9-De-Sangonis
Dagafstand 103 km
Netto fietstijd 6:58 uur
gem. snelheid 14,8 km
Max. snelheid 44,7 km
Totale afstand 1457,9 km

Trek van de 103 km dagafstand maar 15 tot 20 km omweg af wegens het rare feit dat binnen een cirkel van 25 km een plaats genaamd Galargues bestaat en ook nog eens een plaats genaamd Gallargues. Hoe kom je er op???

Gisteren was het al even zoeken naar de aangegeven camping. Deze zou volgens het boek 3 km na Salinelles komen op de weg naar Sommieres. Dit bleek in beginsel een zoekplaatje want de camping lag midden in de stad Sommieres zelf. Vanmorgen de route weer oppakken ging gelukkig veel gemakkelijker…dacht ik. Direct na de camping stond al snel een verwijzing naar Gallargues. Weer een rustige landweg zoals meestal op deze route.

Op de kaart in het boek was het wegnummer niet zichtbaar want we zaten net op de rand van de kaart. Rij maar door, zal wel komen. Maar als de zon te lang in je gezicht staat en de route op dat moment westelijk voert, vertrouw je het op een gegeven moment niet meer. Via een flinke omweg en wie weet een aantal fikse overbodige klims sloten we uiteindelijk wel weer aan op de orginele route maar ik hoop dat de heren auteurs in een volgende uitgave eens goed de bezem halen door de aanwijzingen rondom Sommieres.

De hele morgen en een deel van de middag was de ‘Pic de St Loup’ een blikvanger. Een rots die imposant de lucht in steekt en tot ver in de omtrek een blikvanger is. Had ik me er ‘s morgens maar op geconcentreerd want de route bleek er vlak langs te gaan.

Ook vandaag stond weer in het teken van diverse klims. Eerst een lange van 7 km, dan nog een paar van 2,5 km, dan weer 4 km en diverse korte venijnige klims worden nog niet meer eens vermeld.
In de middag werd het bloedheet en we reden uiteindelijk van waterplaats tot waterplaats om te vullen en weer te drinken.

Soms moesten we hiervoor van de route af een dorp in. Voor St Martin du Londres waren de bidons weer eens leeg maar een winkel om water kopen stond niet in het boek vermeld. Fonteinen met l’eau potable worden hier steeds spaarzamer dus maar quasi even vragen bij iemand die op een terrein van een wijncooperatie liep. “meneer, is hier een winkel om water te kopen? Nee, maar vul binnen maar even onder de kraan. Smoesje weer gelukt;-)

Wat een schitterende natuur trouwens weer. Of had ik dat al gezegd? Vooral het gebergte rondom de rivier de Herault was weer ansichtkaartennatuur. Diverse uitkijkpunten waar al behoorlijk wat toeristen en/of dagjesmensen gebruik van maakten.

Het zadel! Dat had ik dus verwisseld voor het gel zadel. Iets groter en dus meer zitsteun. Vooral ‘s morgens had ik er veel profijt van. Niet meer die schrijnende pijn van gisteren. Maar toen de klims weer begonnen, werd het toch weer zeer gevoelig. De uierzalf gaat door de fietsbroek heen en het zall wordt nu vettig en glad. Gevolg dat door de wrijving mijn achterste op een gegeven moment in brand staat.

Op deze camping valt niet veel te beleven. Er staan een paar tenten en caravans maar het santitair is volledig ter beschikking. Maar officieel gaan ze pas 1 juni open. We waren al lang blij dat men xfcberhaupt open was want na deze hittte, zoveel stijle klims en 103 km op de teller, hadden we het beiden wel gehad voor vandaag. We hebben in het dorp gegeten, ik ben klaar met mijn typewerk dus ik zou zeggen: welterusten.

SCROLL NAAR BENEDEN VOOR VERSLAGEN VAN EERDERE DATUM

Dag 17 – dinsdag 24 mei 2005
Bestemming: Sommieres
Dagafstand 96,5 km
Netto fietstijd 6:12 uur
gem. snelheid 15,7 km
Max. snelheid 51,1 km
Totale afstand 1354,9 km

Vanmorgen kregen we de ene klim na de andere voor de kiezen. Tijdens de (spaarzame) afdalingen was het vaak goed opletten en meer in de remmen knijpen dan normaal want het wegdek was te gevaarlijk om snelheid te maken. Trouwens bijna de hele dag werden we regelmatig geconfronteerd met hotse botse knotse hobbel de hobbel wegen.

Door het constant geklim vanmorgen kon ik te weinig verzitten om de zadelpijn onder controle te houden. Je gat optillen kan alleen maar als je even op de pedalen gaat staan. Tijdens steile klims moet ik vanwege het langzame tempo echter doortrappen om mijn evenwicht niet te verliezen. Kortom, de vele klims achter elkaar en daarbij opgeteld de vele km’s slecht wegdek hebben het ‘vottewerk’ bepaald geen goed gedaan. Het voelt behoorlijk ruw aan dus ik hou een beetje mijn hart vast voor morgen.

Tegen alle regels in heb ik vanavond mijn reserve gelzadel gemonteerd wat mijn vrouw eergisteren bij zich had en ik ga dat morgen uitproberen. Slechter als vandaag kan toch niet. En als het echt negatief uitpakt heb ik in 5 minuten het andere zadel weer gemonteerd.

Het was vandaag een zeer warme dag. De kou van de Ardennen en Noord Frankrijk lijkt maanden geleden. In de klims was het zweten en we hebben de bidons vaak moeten bijvullen. Cor ging prima vandaag. Beter dan ik want naast mijn pijnlijk achterwerk had ik bij lange niet de benen van gisteren. Maar ook Cor liet eenmaal op de camping weten toch wel gaar te zijn.

De camping is een Municipal vlak bij het centrum van Sommieres. Toch valt het reuze mee met stadslawaai. De camping is behoorlijk bezet en er liggen hoofdzakelijk Nederlanders. Ik sprak iemand die hier al 15 jaar komt en dan wekenlang blijft staan. Pfff.. hij liever dan ik. We hebben inmiddels op veel mooiere campings in veel mooiere omgevingen gelegen.

We hebben gegeten in een restaurantje bij het centrum en dus ook even iets van de stad kunnen zien. Net als Uzxe8s en nog een paar plaatsen vandaag zijn dit steden die een langer bezoek beslist rechtvaardigen. Mooie gebouwen met lange historie, leuke steegjes, gezellige terrasjes, enz. Hier wil ik met mijn vrouw beslist nog eens naar terug en het dan in alle rust genieten. Dat zal dan wel zonder fiets worden;-)